Son okuduğum kitaptan bahsetmek istiyorum biraz.
Debbie Macomberin kitabı Gül Limanı Oteli.
Küçük Mucizeler Dükkanı serisinden sonra beni sarıp sarmayacağını merak ediyordum açıkçası. Ancak bu kitapta kendimden ve etrafımdan daha çok şey bulduğumu söyleyebilirim. Kitap eşi öldükten sonra hayata tutunmaya çalışan bir kadının hayatını anlatıyor.Aslında kitabın sizi içinize çekmesinin sebebi hemen hemen hepimizin sevdiğimiz birilerini kaybetmesinden dolayı sanırım.
Ölüm.. Söylemesi güç ama hayatın en büyük gerçeği yüzümüze tokat gibi çarpan..
Sanki hep sevdiklerimiz biz ölene kadar yanımızda kalacak gibi davranırız. Annemiz,babamız,anneannemiz,babaannemiz,dedemiz.. Hatta kitapta yazdığı gibi eşimiz,sevdiğimiz.. Derler ya kimin ne zaman gideceği belli değildir. Çok doğru aslında. Ölüm genç-yaşlı,sağlıklı-sağlıksız dinlemiyor. Sen kendine istediğin kadar iyi bak illet bir hastalık gelip seni bulabiliyor. İsyanlarımızında faydası hiç mi hiç olmuyor..
Çok sevdiğim bir dostumun acısını en içimde hissettim ben aylar önce. Genç yaşta pırıl pırıl insanların öldüğünü hep duyardım, haberlerde izlerdim. Ama bu sefer böyle olmamıştı işte. Tanıdığım sohbet ettiğim ve sevip saygı duyduğum birisi ölmüştü. İlk duyduğumda kabullenmedim. İnanmak istemedi beynim,kalbim. Demek böyle bir şeymiş inkar etmek dedim. İçim sızladı hiç olmadığı kadar. Halamı da kaybettim ben. Kanserdi.. Yaşı vardı yinede. Ve çok çekmeden gittiği için şükrettim Allaha.. Belki o yüzden ölümü tam kavrayamamıştım. Uzun süredir konuşmadığım dostumu aradım. Ve acısını anladığımı bilmesini istedim. Ne kadar anlayabilirdim aslında bilmiyorum. Çünkü ateş düştüğü yeri yakıyor...
Bildiğim tek bir şey var. Herşeyin bir sebebi var şu hayatta.. İnanın yada inanmayın. Bir sebebi olmadan hiçbir şey olmuyor bana göre. O yüzden hayırlısını isterim hep. Çünkü başa çıkamayacağımız dert verilmez bizlere..
Bu kitabı okuduğumda dostum geldi benim aklıma. Sanki kitapta onu okudum. Hayata tutunma çabasını. Eşinin rüyasına gelip de yola devam etmesini söylemesini.. Çünkü hayat bizim için zoraki de olsa devam ediyor bunu biliyorum. Ve o dostuma şunu söylemek istiyorum bu kitap umut dolu olduğu için beni benden aldı. Bu kitap bizden olduğu için ruhumu aydınlattı.. Okuyunca anlayacaksın zaten dostum..
Seni seven birisi hep var yanında.. İstersek dünyanın öbür ucunda olalım yinede yanında..

Arka sokakların birinde oturuyorum sana o denli yakınım. Senelerden beri oturup ne iki lafın belini kırmışız ne de ağlayabilmişiz dünyamızın en içinden en dışına doğru gök kuşağı doğabilmiş. Ama yan yanaymışız. Ne yazmışsın Bilgem... Nasıl güzel yazmışsın... İçime işledi yine, iyi ki varsın diye yazmak istedim. Devam etmenin zor olduğu ama insanın içindeki umudun onu devam etme durumunda bırakırken gözyaşlarının da zemini kayganlaştırdığını gördüm yazılarında... Hepsinde... Sadece bana dair, bize dair olan da değil.
YanıtlaSilDEVAM EDEBİLİYORUM...
ÖZLEMLE.. SEVGİYLE.. BURUK.. MUTLU.. UMUT DOLU..
Her şey için teşekkür ederim, cümlelerini okumak bana harika geldi. Arka sokaktayım, beklerim.
Yoo, kalp kalbin içindedir. O yüzdendir aşklar, dostluklar...
Tüm sevgimle öpüyorum yüreğinden. <3
Canım benim. İçimden geçenleri yazdım canımın içi. Bu daha başlangıç hem mücadeleye devam :)
YanıtlaSilHayat ne zorluklarla gelirse gelsin biz devam etmeliyiz biliyorsun... Seni çok seviyorum canım benim :)