Her pazar ingilizce kursum için Beyoğluna gitmek zorundayım.
Normalde otobüs bekleyip tek vasıta ile gidiyorum. Ancak o gün biraz geç kalınca ve otobüste gelmeyince önüme gelen ilk Eiminönü otobüsüne bindim ve Karaköyde indim. Tünelle Galataya çıktım.
Sabah erken saat olduğu için pek bir sessizdi İstiklal. Önümde üç tane kız yürüyordu. İkisi lise öğrencisi tahminimce diğeri ufacık daha ilkokul öğrencisi belli. Arkalarından yürüyor ablalarının. Onlarda genç kız bakarlar mı yanlarına , arkalarına. Sohbet ediyorlar. Kızmadım kızamadım çünkü önce ana babalarındaydı suç. Çocuk kaçırma olaylarının bu kadar arttığı günlerde çocuğa çocuk emanet etmişler. Evet efendim lise öğrenciside olsa çocuk. Kazık kadar olmuş diyenler varsa bilsinler bunu. Geçip gidebilirdim ama ben SESSİZ kalmadım. Dedim ki ortanıza alın elini tutun kaçırrılar farkına varmazsınız. Belki derlerdi ki sanane!!! Ama demediler çünkü benim iyi niyetimi bildiler ve aralarına alıp teşekkür ettiler.
Ana babaları hata yapmış deyi göz yummadım. Vicdanım beni rahat bırkamayacak diye ben kelimelerimi saldım. Ve şimdi içim huzurlu. Böyle bir durum olunca LÜTFEN SESSİZ KALMAYIN.
Bizler uyardıkça bu olayların önünüe geçeceğiz. Herşey bizlerin elinde.
Ablamızı, abimizi, arkadaşımızı, komşumuzu uyaralım. Hatalarını söyleyelim ki yapılmasın. Bir çocuğun hayatına sebep olmayalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder