Benim kim olduğumu, nereli olduğumu, ne iş yaptığımı bilmiyorsun.
Belki aynı gün doğduk seninle. Belki aynı anda aynı yerdeydik. Belki aynı okulda okuduk ama suratlarımıza bile bakmadık. Hemde bu kadar çok ortak yönümüz varken.
Kim bilir belki iyi bir okuyucusundur. Belki içindekileri yazmaya çalışıyorsun ama mcesaret edemiyorsundur. Boşver çünkü ben boşverdim. Korkmak, çekinmek bir işe yaramıyor şu hayatta. Başkalarının dediklerini çok fazla umursayarak yaşamak yaşamak değilmiş bunu geç olsada anladım.
Belki dediklerimi sadece okur geçer belki de dikkate alır ve içindekileri yazmaya başlarsın bilemiyorum.
Samimiyeti seviyorum ben. Tabi ki dozunda olacak her şey. Bu yüzden sen şeklinde konuşmam. İçinden gelerek günaydın demek gibi benim samimiyetim. Belki bir kolay gelsin demek..
Aralık doğumluyum ben. Yay burcu olmam zorlaştırıyor yaşamımı kimi zaman. Kimi zaman iyiki böyle olmuş diyorum. Burçlara inanmayabilirsin sorun değil. Bende çok inanmam zaten. Ama burcumu ve simgesini seviyorum. Amazon gibi hissediyorum kendimi kimi zaman. Güçlü ve durdurulamaz. İçimdeki öğrenme isteğini durduramıyorum. Az bile olsa herşeyden öğrenmek istiyorum. Adımdan kaynaklanıyor belki. Bilgelik önemli benim için. Adıma yakışmalı yaptıklarım. Ailem iyiki bu ismi seçmiş benim için. Babama teşekkür borçluyum biliyorum.
Yanlış olan taraflarım yok mu ? Var tabi ki. Hemde her insanda olduğu gibi fazlasıyla. Yalan söylemeyin kendinize. Oturup liste yapsanız iyiden çok kötü çıkarsınız. Bilerek yapmıyoruz elbet. Ama yapıyoruz işte. Babamız ya da annemiz içinden gelip sarıldığında kimi zaman karşılık vermiyoruz. Yardım ediyoruz diyoruz ama salında bir kere edersek bin kere etmiyoruz. Bazen bir nasılsını bile sevdiklerimizden sakınıyoruz. Evet gencim yapacak bir sürü şey var ama dengeleyemiyorum dediğin olmuyor mu hiç? Koşturmaktan yorulduğun? Şimdi orta yaş üstü yazımı okuyup belki derlerki ne yorulması biz neler çektik. Keşke ama keşke ben olsaydım yerinizde. İnanın bilgisayar,internet,televizyan kısaca tüm teknoloji olmasaydı da keşke ben o ailesiyle iç içe yaşayan okumak için çabalayan, düşünceleri için daha çok hatta hergün savaşan ve bu uğurda ölen insanlardan olabilseydim. Hiç olmazsa boşunu olmazdı hayatım. Boş yaşıyor bizim kuşağımız hayatını. İçimizdeki direniş duygusu açığa çıksada yetmiyor bana. Gelişen hayatla beraber köreliyoruz sanki. Hatta sanki fazla.
Ben yinede şükür ediyorum sokakta oynayan son nesil olduğuma. Kusura bakmasın kimse ama aptallaştı çocuklar sayemizde. Hadi ağlama al sana televizyon. Yok ya !!! Bizim ana babamız bize televizyon mu açıyordu? Hatırlasanıza bir. bİzimle nasıl konuşurlardı. Ya arkadaş bizim oyunumuz kağıt kalemleydi. Mahallede ip atlayarak oynardık biz. Sosyaldik. Şimdiyi görünce yaşım genç bile olsa içim acıyor. Belki karşısındır görüşüme olabilir.
Sana tek bir şey soracağım Mutlu muydun ? Bir hatırla. Peki şimdi Mutlu musun ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder