Yazımı okumadan önce paylaştığım linkten kısa filmi izlemelisiniz...
http://www.youtube.com/watch?v=Ag6wI-LLG-I&feature=share
İzlediyseniz eğer yazıma başlayabilirim.
İlk başta yürekten tebrik ediyorum emeği geçenleri. Belki birgün siteye denk gelip okurlar bu satırları.
İzlemeye başladığımda sonunun asla tahmin edemezdim. Eminim sizde tahmin edememişsinizdir. Bir yumru gelip oturdu boğazıma. Yutkunamadım. Yüzümde ıslaklık hissettiğimde ağladığımı fark ettim. Annem sordu neden ağlıyorsun ne oldu diye. Şükretmenin önemini anladım tekrar dedim. İzlettim. Çünkü anlatmayla olmazdı bu. İzlenmesi gerekirdi. Birgün hepimiz aynı durumda olabiliriz. Hepimiz birer engelli adayıyız. Bunu çoğunlukla unutuyoruz ve hatta önemsemeyenlerde var biliyoruz.
Hergün elimizi yüzümüzü yıkamak ne kadar doğal şu an değil mi? Ya kollarınız olmasaydı? Hergün güneş yüzünüzü vurunca kafanızı çeviriyorsunuz. Ya hiç görmeseydiniz? Ya duyamasaydınız? Bunlar her an başınıza gelebilir. Bunu anlamak gerekli. Yardımcı olmak gerekli ellerde imkanlar varken.
Sen, ben yok. Biz var. Bunu anlayınca dünya daha güzel olacak biliyorum...
Önemli olan el ele engelleri aşmaktır..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder