Ben doksan kuşağı denilen kuşaktan olan ve altmış kuşağını yaşayan bir anne babanın çocuğu olarak büyüdüm. Esasen hala daha büyüyorum... Yolun başındayız daha kabul ediyorum...
Ailem hep derdeki biz çok mücadele verdik, sizler için çok uğraştık. Aydınlık bir gelecek için uğraşırken çok dostumuzu kaybettik. Bunları sizde yaşamayın derlerdi. Biz onların yaşadıklarını masal gibi dinlerken birden biz yaşamaya başladık anlatılanları. Anneler, babalar evlatlarını kaybetti. İnsanlar sakatlandı. Birgün elbet vücutlardaki yaralar kapanacaktı ancak zihinlerden silinmeyecekti.
Birden anlatılan olaylardan, izlediğimiz diziler,filmlerden duyulan sloganlar söylenmeye başlandı. Belki tarih yıllar sonra bizler nasıl dinlediysek, bu yaşananlarıda öyle anlatacaktı.Tek fark vardı arada o zamandan bu zamana. Adına teknoloji demiştik. Evet belki olaylar yaşanırken televizyonlar tek kanallı döneme geri döndüler fakat internet hesaba katılmamıştı. Birden bir haber ağı oluşturuldu ve herkes canlı canlı herşeyden haberdar oldu. (Daha doğrusu görmek isteyen herkes)
Birde bir grup vardı ki genç-yaşlı herkesin bildiği bir gruptu. Kendilerine RedHack demişlerdi. Hak Yiyen Hack Yer diye tanıdık onları ve bu karanlıkta umut ışığı olup içimizi biraz da olsa aydınlatmayı başardılar. Kim oldukları, nerden geldikleri önemli değildi. Sevgimizi ve daha da önemlisi saygımızı kazanmışlardı. Haklarımızın savunucularıydı onlar.
Eğer benim 70 yaşındaki annem ve babam sizi seviyor ve takip ediyorsa büyük işler başarılmış demektir.
İyiki varsınız.. Siz orada oldukca bizim ışığımız sönmez.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder